CENTRALNA REGULACJA OGRZEWANIA PAROWEGO NISKIEGO CIŚNIENIA

Parę o niskim ciśnieniu należy w praktyce uważać za czynnik grzejny O stałej temperaturze i stałej entalpii. Ilość oddawanego ciepła przez poszczególne grzejniki zależy przeto jedynie od ilości doprowadzonej pary. Ilość ta jest określona przez swobodny przekrój zaworu grzejnika, przez ciśnienie przed zaworem oraz przez ciśnienie w grzejniku . W przypadku centralnej regulacji nastawienie zaworów przy grzejnikach nie zmienia się, a więc przekrój swobodny w czasie procesu regulacyjnego pozostaje stały. Ciśnienie w grzejniku niskoprężnego ogrzewania parowego przy prawidłowym odprowadzaniu kondensatu oraz dobrym odpowietrzaniu i napowietrzaniu jest równe ciśnieniu atmosferycznemu, a więc również stałe. Oddawanie ciepła przez grzejnik zależy więc jedynie od zmian ciśnienia przed grzejnikiem. Jeśli więc udałoby się tak wykonać i obsługiwać niskoprężne ogrzewanie parowe, żeby każda zmiana ciśnienia w kotle albo w rozdzielaczu pary prowadziła do odpowiedniej i równomiernej zmiany ciśnienia w grzejnikach, to urządzenie takie mogłoby być regulowane centralnie. Ilość pary Gh płynącej przez zawór jest proporcjonalna do pierwiastka drugiego stopnia z różnicy ciśnienia (Pl – P2) przed i za zaworem, przeto dla dwóch dowolnych wydajności grzejników Qmin i Qmax słuszne jest, przy zachowaniu stałej wartości ciepła skraplania, wyrażenie następujące: Wymagany zakres regulacji ogrzewania Qmin QIJ18X jest w głównych za- rysach wyznaczony przez zmienność temperatur zewnętrznych, przy czym nie uwzględnia się wiatru i innych wpływów. Jeśli przy pełnej wydajności ciśnienie przed zaworem grzejnika ustalono na 200 mm H20, wtedy przy minimalnej wydajności powinno ono wynosić 10 mm H20. Ogólna regulacja wymaga, aby ciśnienie zmniejszało się jednakowo przy wszystkich zaworach grzejnikowych. W tym przypadku musi nastą- pić zmiana ciśnień w tym samym stosunku we wszystkich punktach węzłowych sieci i w kotle. Nie należy jednak spodziewać się, aby taki warunek był spełniony bardzo dokładnie prawa oporów dla prostych odcinków rur i poszczególne opory nie zgadzają się całkowicie ze sobą. Należy uwzględnić zmniejszenie ilości pary wskutek strat ochłodzenia. W nagrzanej sieci rur i przy zbyt szybkich wahaniach ciśnienia oba te wpływy nie są jednak decydujące. Przeliczenia stosunków ciśnień w rozległych sieciach wykazują raczej, że zmiany ciśnienia powstałe na początku przewodów oddziałują w rzeczywistości w jednakowym stopniu na całej trasie sieci rur, aż do zaworów grzejnikowych można więc zmieniać równomiernie wydajność grzejników z wystarczającą w wielu przypadkach dokładnością. W praktyce powstają jednak zawsze trudności przy centralnej regulacji ogrzewań parowych niskiego ciśnienia. Główną przyczyną tego są bardzo małe ciśnienia jakie trzeba utrzymywać przy ograniczonej pracy urządzenia. Obliczono już poprzednio, że ciśnienie przed grzejnikiem przy najmniejszej wydajności powinno wynosić 10 mm H20 wobec 200 mm H20 przy pełnej wydajności. W tym samym prawie stosunku trzeba obniżyć ciśnienie w kotle, a więc na przykład z 1/10 do 1/200 atn wynosi to 50 mm H20. Takich ciśnień nie można mierzyć zwykłymi manometrami. Ponadto przy tak niskich ciśnieniach sieć jest niezmiernie wrażliwa na różne zakłócenia. Poniżej opisano jedynie trzy możliwości powstawania takich zakłóceń. [więcej w: szerokość spocznika, ograniczniki przepięć, instalbud trzebinia ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: instalbud trzebinia ograniczniki przepięć szerokość spocznika