Zasada stosowania parzystej lub nieparzystej liczby otworów

Zasada stosowania parzystej lub nieparzystej liczby otworów. Gdy liczba otworów rytmicznie rozstawionych na elewacji jest nieparzysta a więc wynosi: 3, 5, 7, 9 itp., oś symetrii elewacji pokrywa się z osią symetrii środkowego otworu. Przy parzystej natomiast liczbie otworów (2,. 4, 6, 8 itp) -również rytmicznie rozstawionych oś symetrii przechodzi przez filar międzyokienny. Parzysta liczba otworów oparta na zasadzie dwudziału szczególnie była rozpowszechniona w gotyku polskim w szkole nadwiślańskiej. Zasada ustawienia słupa w osi symetrii budynku oraz umieszczana w wyższych kondygnacjach zdwojonej liczby otworów . Słup między górnymi otworami trafia w oś otworu dolnego. Główne wejście w kondygnacji dolnej zsunięte zostaje z osi w bok. Koncepcja ta jest zgodna z zasadą światopoglądu średniowiecznego, w myśl której człowiek, istota mama i pokorna wobec Boga, musi wchodzić wejściem, umieszczonym z boku. Budowle klasyczne miały zawsze w osi kompozycji otwory wejściowe i okienne . Zasada ta podkreślała humanistyczny charakter kompozycji podnoszącej godność i znaczenie człowieka. Łuki tryumfalne wznoszone dla zwycięzców są dobitnym tego przykładem. Osiowość kompozycji klasycznej, posługującej się z reguły nieparzystą liczbą otworów, stosowana w starożytności, na nowo powraca w epoce odrodzenia i klasycyzmu w XVIII w. [przypisy: dom kanadyjski, płytki tubądzin domino, grzejniki stalowe ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: dom kanadyjski grzejniki stalowe płytki tubądzin domino