Zasada tla architektonicznego i akcentów

Zasada tła architektonicznego i akcentów. Prawo kontrastu i opozycji. Duże płaszczyzny elewacji bez wyraźnych akcentów albo z równomiernie, rytmicznie rozstawionymi otworami, tworzą tzw. tło architektoniczne. Płaszczczyzny te, wyglądające jednostajnie, służą za kanwę do wprowadzania akcentów stanowiących motywy plastyczne (portale, ryzality, loggie, wykusze). Tło architektoniczne często wymaga zakończenia po bokach oraz od dołu i od góry. Z pojęciem tła łączy się zasada pionowego i poziomego rozczłonowania elewacji. W kierunku poziomym istnieje klasyczny podział elewacji. Zasada ta występuje we wszystkich kompozycjach elewacji klasycznych. Pionowy podział elewacji może być przeprowadzony za pomocą ryzalitów, pilastrów lub lizen. Przy bardzo spokojnym i rytmicznym rozczłonowaniu poziomym i pionowym (pasy kordonowe i pilastry) oraz rytmicznym rozstawie otworów, wprowadzono zasadę trójdziału z podziałem na: cokół, ścianę i zwieńczenie. Ponadto zastosowano zakończenia boczne rytmu przez pozostawienie ostatnich bocznych pól gładkich. Wyróżniające się z tła porbale stanowią zaakcentowanie wejść do budynku. Brzy wypełnianiu tła elementami architektonicznymi obowiązuje zasada swobodnego ustawiania tych elementów na tle ściany. Elementy (akcenty) powinny mieć naokoło siebie wolną przestrzeń. Niedopuszczalne jest stykanie się lub nachodzenie wzajemne sąsiadujących ze sobą elementów. Np. gzymsy nie mogą być przecięte pilastrami, których występ• jest mniejszy od wyskoku gzymsu. [więcej w: dom kanadyjski, płytki tubądzin domino, grzejniki stalowe ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: dom kanadyjski grzejniki stalowe płytki tubądzin domino